We hadden het niet verwacht maar Sanur tijdens het laagseizoen is super!  Zeker als je van de zee houdt. Er zijn bitter weinig toeristen, zodat je het grote prachtige goudgele strand met de kalme zee bijna helemaal voor jezelf hebt. En het weer is momenteel echt prachtig in Bali (ja, ik heb gelezen dat het koud is in België :) ). Het is ondertussen zeker al anderhalve week geleden dat we nog regen gezien hebben (regenbuitjes die meestal ‘s nachts kwamen of anders heel erg kort waren).

‘s Ochtends relaxen we in het zwembad. Viggo zwemt er lustig op los in zijn zwemvestje. Zijn watervrees van vorig jaar is gesmolten als sneeuw voor de zon. En Mina kan ondertussen al snorkelen (trots dat ze is) ! Daarnaast is Mina ook heel veel bezig met de katten die hier rondlopen: een mama en drie mega-schattige kleintjes. Een droom voor een dierenvriend als Mina. Ze kan ze nauwelijks loslaten.

Na de middag eten we iets op het gemak en rond drie uur (als het iets minder heet is) trekken we richting strand, waar we blijven tot de zon ondergaat. Dan nog een heerlijke wandeling bij maanlicht, om tenslotte te eindigen in één van de strandrestaurantjes waar je - onderuitgezakt aan een tafeltje met een frisse Bintang, de voeten in het zand en zicht op zee - spotgoedkoop en overheerlijk kunt eten. Bovendien zijn er overal (vaak akoestische) optredens met leuke chilly  muziek (meestal reggae). De kids vinden het allemaal geweldig. En papa en mama ook !

Straf om te zien hoe Mina en Viggo zich aanpassen op reis. Viggo is al lang niet meer het jongetje dat op dag 1 al heimwee had en graag naar huis wou. Elke dag heeft hij het over Bali. En Mina is de laatste tijd heel assertief geworden. Ze doet niet liever dan vanalles te vragen of te bestellen aan de mensen, in het Engels.

Straf ook om te zien hoe snel Mina en Viggo contact leggen met andere mensen. Hondje spelen blijft de beste truuk daarvoor. Iedereen die ze ontmoet hebben komen we de dag nadien wel nog eens tegen. En die mensen komen hen allemaal even goedendag zeggen. En dan begint Mina aan de lopende band vanalles te vragen aan ons: “hoe zeg je dit en dat in het Engels” ? Ze wil echt contacten leggen en is in de wolken als iemand er op in gaat of lol heeft met haar. Ze heeft hier al veel vrienden gemaakt zegt ze. Normaal steekt ze zich altijd schuchter weg als onbekenden haar aanspreken en duurt het een paar minuten eer ze ontdooid is. Maar de laatste week is ze volledig opengebloeid. (minpuntje is wel dat ze ook tegenover ons soms wat assertiever is, in negatieve zin dan. Maar die groeipijnen nemen we er graag bij.)

Balinezen zijn echt onwaarschijnlijk vriendelijke mensen. En ze zijn verzot op kinderen. Vooral hele kleintjes vallen echt in de smaak. Ik vind Viggo het snoezigste jongetje ter wereld, maar hier in Bali heeft hij bijna een officiële fanclub. Tot groupies toe. Toen we gisteren het hotel buiten gingen kwamen twee jonge dames die naast ons werken echt gillend op hem afgestormd. Om hem luid kirrend te aaien. Voor Viggo was dat nu wel iets van het goede te veel (“dat mogen die meisjes niet meer doen hé” was zijn commentaar achteraf. “die moeten binnen blijven hoor “). Gelukkig blijven de andere locals er veel rustiger onder.

We hebben hier al zoveel beleefd en gezien. Eigenlijk beland er slechts een tipje van in deze blog. Daarom nog enkele foto’s van verschillende dagen. Als extraatje.

Trouwens, sinds gisteren hebben we een nieuw fototoestel (het vinden en kopen daarvan is eigenlijk weer een heel verhaal op zich, maar da’s voor als we terug zijn)

Morgen verplaatsen we ons weer. Met de boot naar het (naar het schijnt) paradijselijke eilandje Nusa Lembongan.

Selamat jalan !

Michel