Reden: Nusa Lembongan. Een 'bounty-eilandje' zoals ze dat heten, weg van de wereld, waar nauwelijks internet is :)
Het ligt op een goed half uur varen met de 'fast boat' vanuit Sanur. De kids vonden die 'fast boat geweldig. In het heengaan toch. Lekker jumpen op de golven aan hoge snelheid. Kriebels in de buik en twee uitgelaten schaterende kinderen. Hoogdag voor de aanwezige Balinezen die verzot zijn op kleine kinderen, en een nog grotere smile kregen dan ze eigenlijk bijna continu hebben (de meesten toch).
Maar op de terugtocht zat een wat verwaande, zelf-hip-verklaarde jonge lokale dude achter het stuur. Met een zonnebril die ze zelfs in Italië groot zouden vinden. De jongeman dacht dat hij Vettel op water was (of Alonso, of Webber, of..., of wie de beste dan ook mag zijn) en klokte ongetwijfeld een recordtijd (net geen 25 min terwijl de heenreis bijna 35 was). Gevolg: de jumps waren heel hoog en de kids vonden het maar even grappig. Viggo had zo uitgekeken om nog eens op de 'coole boot die spletsj pletsj doet' te varen. Maar het werd een tochtje papa-keihard-vastpakken-op-zijn-schoot-en-bang-naar-beneden-kijken. Gelukkig duurde het niet lang, dankzij Vettel (wat een tegenstelling).
Maar Lembongan was geweldig ! Wat een heerlijke plek. Zeker in het laagseizoen (heb ik dat al niet ergens anders eerder vermeld ?).
Opnieuw gezwommen, gespeeld,...vanalles eigenlijk en vooral ook: gesnorkeld ! In Brazilië en Kroatië (enkele jaren geleden) was Kim nog wat ongemakkelijk (met het ademhalen tijdens het snorkelen) maar nu weet ze van geen ophouden meer.
En Mina is nog erger (in hoeverre je van erg kan spreken). Ze is mee met ons gaan snorkelen in de volle zee ! Met haar reddingsvestje natuurlijk, zoals altijd. Maar geen greintje vrees meer en quasi niet te stoppen. Fantastisch om te zien. Wat je hier ziet als je snorkelt is dan ook geweldig. Het water is zo turquoise helder blauw dat je meters en meters diep kan kijken. Vissen, planten, koralen, algen,..., noem maar op. In alle kleuren en vormen die er zijn. Het verveelt nooit.
Tweede grote avontuur op Lembongan: een daguitstap met een brommertje. Eén voor papa en één voor mama, elk met een kindje vooraan geklemd. In België streng verboden, in Lembongan bijna abnormaal als je het niet doet ! Mina en Viggo opnieuw in de wolken (Viggo vraagt al een eigen brommer sinds hij kan spreken). Snel rijden doet niemand hier, dus een leuke manier om het eiland te zien. Weg van de 'toeristische' kust (al wij zaten eigenlijk weer op een kalm plekje, ver van het hoofdstrand).
Super boeiend en - opnieuw zoals in de rest van Bali - op een bepaalde manier toch confronterend om te zien hoe de mensen er met weinig middelen leven.
Dat er geld verdiend wordt op de toeristische plekken staat buiten kijf (al moet je ook dat erg relativeren), maar daarnaast is er natuurlijk ook veel armoede. Op Lembongan leven de mensen vooral van de algen-culuur. Die algen worden verwerkt in de cosmetica-industrie.
Als je met de mensen spreekt in Bali en Lembongan merk ja al snel een dualiteit. Ik heb de indruk dat velen (of toch zij die ik gesproken heb) op een bepaalde manier gekweld zijn. Aan de ene kant voelen ze zich gelukkig, aan de andere kant hebben veel mensen heel vaak niets te doen. Er is te weinig werk, en als er werk is doen ze dat met heel erg veel. En dat kan aan je vreten. Bovendien hebben ze geen geld om 'iets' te doen. Op reis gaan is onmogelijk en onbetaalbaar, zelfs niet in eigen land.
De hoofd-barman in ons hotel in Lovina zei me dat hij 125 euro per maand verdiende. Hij woont bij zijn ouders (geen geld voor eigen huis) en werkt van 7 tot 22, 6 op 7. Met een pak dode momenten (want ze werken met te veel). De vriendelijke man wordt er gek van. Hij droomt er van om eens naar Kuta te gaan met vrouw en kinderen (aan de andere kant van Bali, op drie uur rijden), om er eens echte golven te zien. Want in Lovina heb je die niet. De zee is er altijd kalm.
Maar dat kan hij niet betalen.
Daar sta je dan als klant van de vriendelijke hoofd-barman, op reis met je gezinnetje, op bijna een dag vliegen van waar je woont.
'Het is hoe de wereld in elkaar zit' is een stom en simpel antwoord natuurlijk. Een antwoord waar je nooit tevreden mee kunt zijn.
Aan de andere kant laat het je de momenten die je nu meemaakt nog veel meer koesteren.
Er zijn zo veel dingen aan Bali die zo heerlijk en fantastisch zijn. Ik zou er nog maanden kunnen blijven. Elk moment ontdek je of leer je iets bij.
Maar het mooiste van alles zie ik elke avond opnieuw (opgepast, er komt een corny moment aan, gevoed door enkele Bintangs). Mina en Viggo die samen naast elkaar in één bed liggen te slapen (ik had jullie gewaarschuwd).
Soms zijn ze elkaar even zo beu dat er ruzie is. Maar even vaak spelen ze aan één stuk met elkaar door. Van de ene fantasie naar de andere. 'Viggo is mijn beste vriend' wou Mina op een kaartje naar het thuisfront schrijven (ja de corny momenten houden maar niet op :) )
'Mijn beste vriend...' zei Vigo, 'is...euhmm...euhmm... ik weet het niet.'
'Denk eens na' zei ik.
Viggo (na zwaar nadenken): 'Mijn beste vriend heet...kaka'
Schaterlach van Viggo én Mina.
Waarop Mina: 'En mijn beste vriend heet pipi.'
Bulderlach van Viggo én Mina. En daar waren ze weer vertrokken voor een hele resem pipi-kaka-moppen (geraken kids daar ooit uit eigenlijk ? Anyone ?)
Om eerlijk te zijn doet papa om zo'n moment lekker volop mee :)
Michel
Vanaf morgen trekken we terug naar het groene hart van Bali: Ubud en omgeving. Daar is een nog een pak te zien en te beleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten