De vlucht was toch een klein beetje een avontuur.
's Ochtends om 4u15 in Brussel (Thanks Koen en Wendy voor het overnachten) de taxi naar Zaventem genomen. Kids super vroeg wakker moeten maken. Dat viel al bij al nog mee (we hadden door het winteruur nog een extra uurtje slaap), maar het bleef natuurlijk erg vroeg. Om 6u15 vlucht naar Rome en dan om 12u20 van Rome naar Kuala Lumpur.
Mina heeft na de veel te korte nacht een uurtje geslapen in de vlieger naar Rome. Viggo weigerde te slapen ondanks ons aansporen. "'t Is wakker-tijd", was zijn argument. Zijn oogjes zagen er steeds meer en meer moe uit en we vreesden al dat het een moeilijke dag zou worden voor ons oververmoeid ventje.
Uiteindelijk besloot meneertje toch maar een dutje te doen: toen het vliegtuig geland was en begon te taxiën naar de luchthaven van Rome ! Dan maar met een slapend Viggo'tje op de arm uit het vliegtuig. Na een dutje van maar liefst 15 min was hij al weer wakker. Maar de kids waren beiden goed gezind. En klaar voor het avontuur !
Het 'grote vliegtuig' naar Kuala Lumpur (de kids blijven dat een hilarische naam vinden) was een droom voor Mina, want in de zetel voor haar had ze haar allereerste eigen televisie ! Met tekenfilms ! (Monsters & co, Toy story,...). Ook Viggo was in de wolken met zijn eigen hoofdtelefoon.
Aleen was er van slapen weer weinig spraken. 5 uur voor we moesten landen viel Viggo eindelijk in slaap op Kim's schoot. Ze hadden het beiden zeer lastig om een goede slaap-positie te vinden. Mina hield het nog een half uur langer vol (ze kon maar geen afscheid nemen van haar televisie) en viel in slaap met haar hoofd op mijn schoot.
Alles ok...tot de stewardessen 2u voor landen plots alle lichten aanstaken om iedereen van een ontbijt te voorzien. Viggo was even compleet de kluts kwijt. Hij wou gewoon verder slapen zei hij. Het licht moest uit. gevolg: een half uurtje een huilend kindje dat maar nauwelijks te troosten viel: "zo kan ik niet slapen" snotterde hij. Waarom moeten ze in godsnaam nu iedereen wakker maken voor een ontbijt denk je dan.
De rijen achter ons leefden gelukkig mee. Meneertje kreeg als kers op de taart dan opeens nog een bloedneus en zijn paniek was compleet (en de 'oohs' en 'aahs' achter ons ook).
Uiteindelijk toch kunnen sussen (een zogenaamd bedje gemaakt in de zetel naast me) en 5 min later vroeg hij alweer om zijn hoofdtelefoon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten