vrijdag 5 november 2010

Avontuur op de fiets

Een nieuwe dag, een nieuw geluid...dat van de stilte...dacht ik toch.  Want daar waren ze al snel weer: de hanen. Het zit er hier werkelijk vol van. En 's ochtends vroeg beginnen ze te roepen naar elkaar (later op de dag ontdekten we dat ze hier veel hanengevechten houden en het bloed offeren, vandaar dus al die beesten) Ik laat het niet aan mijn hart komen. Geen reden om te stressen. Zeker niet als je slaapt (met twee ogen open).
Viggo was rond half zeven bij ons gekropen en onmiddelllijk verder in slaap gevallen. Het was gisteren ook half twaalf eer hij sliep - onder luid protest en een heuse stakingsactie: "ik wil niet slapen, ik wil naar huis." En daar stond meneertje, trost met zijn benen wijd, zijn borst vooruit en zijn armen gekruist. "Ik ga niet slapen". En hij weet ondertussen dat hij ons kan pakken met het zinnetje "ik wil naar huis", want eigenlijk heeft hij hier heel veel lol. Dat heeft hij vandaag stiekem een paar keer bekend aan mij. Hij vindt vooral het zwemmen leuk, want dat kan hij nu alleen, met zo'n grote drijfbare worst en zijn zwemvestje aan, watertrappelt hij rond dat het een lieve lust is. Omdat het laag seizoen is zitten we hier helemaal alleen in het hotel. Overdag komen enkele voorbijgangers of wandelaars iets eten of drinken, maar dat is het dan ook. Dus hebben de kids het zwembad helemaal voor hen alleen. Wat een feest.
Mina vond gisteren de wandeling ook geweldig. Ze kon heerlijk 'op haar paard' langs het smalle paadje tussen het grote gras de heuveltjes op en af galopperen.
Maar daar stond hij dus gisteravond laat: Viggo on strike ! Enkel het gekleurde sjaaltje ontbrak. En het scheelde niet veel of hij liep rond te schreeuwen: tous ensemble, tous ensemble, hei hei hei !
De staking werd met zachte doch dwingende hand door de ordetroepen opgebroken. De vermoeidheid sloeg toe en even later lag hij in dromenland.
Maar deze ochtend om 8u was er eentje heel erg moe. Om negen uur kwam een gids ons oppikken voor een bicycle tour.
Aan tafel waren ze alletwee nog licht humeurig, in de auto op weg naar de fietsen een beetje verlegen, maar daarna werd het beetje per beetje beter. Zeker toen ze zagen welke coole kinderfietshelmen ze hier hebben (al werden die al snel heel erg warm en gingen ze uiteindelijk ook uit).



De fietstocht was geweldig. Langsheen prachtige landschappen en rijstvelden, doorheen kleine dorpjes. Onze gids (Gede) die mee was gaf super veel uitleg. We stopten vaak en gingen tot bij de mensen die in de rijstvelden aan het werken waren, waar hij het kweekproces uitlegde. Mina wou foto's van de korrels om over te kunnen vertellen en te tonen aan haar juf. We zagen mooie tempels (bijna elke familie heeft zijn eigen tempel) en gingen binnen bij een smid die messen maakte. Mina en Viggo keken in stilte met grote ogen naar het ijzer dat gesmeed en bewerkt werd. Nog wat snoepjes en drankjes gekocht bij een lokaal mini-winkeltje en de lokale kids op snoep getrakteerd en iedereen was blij. Mina gaf nog een ballon aan een jongetje en iedereen zelfs in de wolken.








opvallend ook hoe vriendelijk de mensen hier zijn. En hoe vaak de kindjes hello roepen naar je. Ze vonden ook kleine Viggo met zijn helmpje achterop de fiets heel grappig.
De 'downhill'-bycicle ride was een succes. enige bemerking. Om 'downhill' te fietsen moet je eerst 'uphill' gaan. En hoe doe je dat ? Simpel: met de fiets. Effe lekker zweten, puffen, stoppen, afzien en weer stoppen en onze gids Gede die steeds zegt: '5 more minutes and then downhill'. Gelukkig was wat we te zien kregen zo mooi dat niets ons kon tegen houden. En na iets meer dan een uur zoefden we downhill naar beneden.  



De kindjes waren moe (Mina heeft een dutje downhill gedaan), maar behoorlijk tevreden. Terug naar het hotel, een laten lunch en een siësta (voor allemaal). En daarna weer plonsen. Opnieuw feest !
De kids hebben vanavond ook skype ontdekt. Vonden ze wel een beetje vreemd zo praten via de computer. Viggo wou al direct naar tante Debby vertrekken.
Vanavond wel opnieuw behoorlijk wat tijd eer kleine Viggo zijn oogjes dicht wou doen, maar een nieuwe stakingsuitbraak zat er niet mee in. Iedereen blij, vooral mama en papa die heerlijk nagenieten met een ijskoud pintje op de het terras van hun kamer.

Morgen opnieuw vroeg op stap en een grote dag voor de kids: een tocht waar ze al maanden over spreken en dromen, op de rug van een olifant !
Benieuwd of onze twee (b)engeltjes met een (soms wel heel) grote mond en een (soms wel heel) klein hartje het zullen aandurven als het zo ver is.
Michel

toemaatje: Mina's foto-portret-kunsten


Geen opmerkingen:

Een reactie posten