More Bali

Het is weeral een paar dagen geleden dat we iets lieten horen, maar da's omdat we ons gewoon zo goed amuseren dat we vaak te lui zijn nog iets te schrijven :) sorry.

Ondertussen hebben we alweer vanalles beleefd. Hieronder een zeer kleine greep.

Na twee dagen Padangbai zijn we vanmorgen in Sanur gestrand. Padangbai is het paradijs bij uitstek voor duikers. Met, in plaast van een zuurstoffles, een kindje op onze rug, vielen we gelukkig niet té erg uit de toon. En we hebben ook gedoken hé: in ‘t zwembad, in ons bed, in de menukaart, in ons avondlijke avontuur naar ‘the blue lagoon’ (klinkt beter dan dat ‘t was…)

De rit van Lovina naar Padangbai was lang, maar we hebben fanastisch mooie beelden gezien. Prachtige rijst-terassen, de Baturvulkaan met  daarrond het (jawel) Baturmeer, gehuld in een sliertje mist. Ook een stop gemaakt bij de Baturtempel. Hindoe tempels zijn indrukwekkend, maar ik had meer oog voor Sheltje in z’n sarong en met zo’n servetje rond z’n hoofd. Ook Mina (die vreemd genoeg door alle Balinezen voor een jongetje wordt gehouden) en Viggo kregen zo’n hoedje op. Echt goddelijk!

Sanur is de eerste grote stad in Bali waar we verblijven. Naast het traditiegetrouwe kikkergekwaak horen we nu ook auto’s en moto’s zoeven! Onze eerste avond zit erop en smaakt alvast naar meer!  Op het strand en in de zee krioelde het vanavond van, vooral jonge, lokale mensen in feeststemming. Wat er te vieren viel (één of andere feestdag waarschijnlijk), weet ik niet, maar het was wel een prettige sfeer. Het was vooral leuk om de sfeer vrijuit te kunnen opsnuiven zonder daarbij het risico te lopen als een investerende toerist gezien te worden. In Lovina en Padangbai denken de mensen , vanzodra je nog maar in hun richting kijkt, dat je iets van hen wil kopen en beginnen ze aan te dringen. De avond hebben we afgesloten in een leuk bartje op het strand met een zalig reggaebandje erbij (dat is het toch hé). Minaatje vond de reggae super en heeft dat in de meest merkwaardige expressieve dansvormen geuit (Rosas is er niets bij), bompa Viggo vond het te luid en zat net niet met z’n vingers in z’n oren.

Maar hij vond de muziek wel mooi zei hij achteraf

Ondertussen voorspellen de weerberichten uit Thailand allesbehalve schoon weer… Het regent er nog steeds gigantisch en ze verwachten eind november een nieuwe monsoon over het zuiden van Thailand, met opnieuw kans op overstromingen en modderstromen…

Vandaag hebben we de knoop doorgehakt en besloten dat we niet naar Thailand zullen gaan. Pijnlijke beslissing, maar boven alles de meest logische.

Grappig eigenlijk. Het lijkt alsof we nu niet mogen naar Thailand gaan.

Een paar maanden geleden wilden we tickets boeken naar Bangkok en toen braken de rellen met de roodhemden uit. Dan maar Tickets naar Kuala Lumpur geboekt en voor Indonesië gekozen. Eind deze zomer was alles weer rustig in Thaliand en konden we opnieuw plannen: 3 weken in het prachtige zuiden. Maar de weergoden en een monsoon die weken te laat komt besloten anders…

Er zijn weinig alternatieven dan … more Bali! (Java was een optie maar daar strooien de vulkanen roet in het eten, andere bestemingen vereisen malariapillen – die hebben we niet – of extra vluchten)

We hebben ons de voorbije twee weken hier al zo goed geamuseerd dat er voor onze part nog vier bijkunnen en dat er hier echt nog wel een pak te beleven valt…op tempo van de kids.

Morgen plannen we verder.

Eén extra minpuntje nog: ons foto-toestel is sinds een paar dagen stuk. Dus het zal even wachten worden op verse foto’s op dze blog. Voorlopig vul ik aan met wat we al hadden of met foto's getrokken met de gsm (mindere kwaliteit weliswaar)

Looky looky

Onze aanvaring met ‘the wild shark with the very big mouth’ heeft ons gelukkig niet met een post-traumatische stoornis opgezadeld want deze morgen zaten we om 6u alweer gezwind in een bootje, ditmaal om dolfijnen te spotten!

Voor de kusten van Lovina zijn er in de vroege uurtjes massa’s dolfijnen te bewonderen. Van zodra de zon weer wat hoger staat, zwemmen ze richting Java, om éénmaal ze daar zijn aangekomen, weer naar Lovina te zwemmen. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee waarom ze deze, op het eerste zicht zinloze job uitvoeren. Maar dolfijnen zijn pientere diertjes, dus zullen ze er wel een goede reden voor hebben!

Een reden zou kunnen zijn dat ze onder één hoedje spelen met de mannen uit Lovina en door hen beloond worden voor bewezen diensten met... weet ik veel wat. De prachtig zonsopgang in Lovina zou natuurlijk ook een reden kunnen zijn.

Massa’s dolfijnen dus voor de kusten van Lovina, maar in het hoogseizoen ook massa’s luidruchtige motorbootjes met toeristen, waardoor die arme dolfijnen zelfs geen ‘spotje’ meer vrij vinden om eens te tuimelen. Gelukkig is het nu geen hoogseizoen (Sheltje heeft slechts 48 bootjes geteld) en hebben we de flippers zowel aan bak- als stuurboord ‘en masse’ kunnen zien op- en neerduiken, tuimelen (één uitslovertje deed zelfs een dubbele schroef !) en met hun staarten naar ons zwaaien. 

Familie-uitstap geslaagd want de kindjes vonden het geweldig en ma en pa hadden weer zeer aan hun gat (door twee uur op een klein houten plankje in een smalle boot te zitten, met dan nog een kindje op de schoot).

Klein minpuntje: doordat we al om 5u uit de veren moesten, zaten we de rest van de voormiddag wel met twee ‘hyper-sensitieve zieltjes’ opgescheept. Maar we merken dat de vakantietherapie begint te werken en we erin slagen om de stressvolle ‘de kindjes doen niet wat we willen’-momenten ‘hakuna matata’ gewijs te benaderen. 

De dag afgesloten met een wandelingetje langs het strand van Lovina.

Het fantastische ‘looky looky’ eindigt vandaag op de eerste plaats als meest gehoorde woord. Iedereen verkoopt hier wel iets en nodigt je uit om te komen‘looky looky’! Sarongs, parels, kimono’s, batikdoeken (soort Balinese kunstvorm), miniatuurdolfijntjes, bananen, boottrips… Als vrouw met een gezonde kooplust heb ik lang aan de verleiding om te looky looky kunnen weerstaan, maar bij het laatste kraam was ‘t gedaan met m’n zelfbeheersing. Resultaat: twee sarongs en dat met geen plaats meer in de rugzak… (hoewel, het doosje enterol is ondertussen wel op)

Kim

Zaaalig…’nietsdoen’

En ‘nietsdoen’ betekent ook: geen blog schijven. Waarvoor excuses, maar het luilekkerleven heeft ons volledig in zijn macht.

Vandaag dag 3 in Permuteran, helemaal bovenaan Bali. Klein paradijselijk strandje. Plekje met bijna geen toeristen, en al zeker niemand buiten seizoen (wat het nu is).

 

Veel is hier niet te beleven, behalve stilte…en het heerlijk onophoudelijk gekabbel van de golven van de zee.

Bestaat er een fijner of meer rustgevend geluid op de wereld ?

Voor mensen die van de kust(streek) afkomstig zijn zeker niet. Vroeg of laat worden wij (kustmensen) steeds opnieuw weer aangetrokken tot de zee. En tot de onwaarschijnlijk impact dat zo iets ongelooflijk eenvoudig, maar ook zo iets ongelooflijk schoon op je kan hebben (zelfs al drijft er hier per momenten toch redelijk wat afval in het water).

Zit het in de genen ? Ik weet het niet, maar voor onze kids was een dagje Belgische kust altijd al een bijna niet te kloppen ervaring. Zeker voor een onstopbare waterrat als Mina.

Mina en Viggo hebben hier de tijd van hun leven. Viggo zegt nu steeds dat hij Bali leuk vindt (alleen ‘s avonds laat bedenkt hij zich soms half nog eens en probeert hij ons met zijn vermoeide blik nog eens te pakken. Dan zegt hij:’ik wil niet naar huis’, om zich dan verward snel te herpakken: ‘eeuh…ik wil wel naar huis…euhmm…’

Voor we vertrokken hebben we gezegd: we reizen op het tempo van de kids, niet zes weken lang van hier naar daar meesleuren om ze vanalles te laten zien.

Wat doe je dan op zulke dagen ?

Simpel: beetje lezen, beetje luieren, hapje eten, wandelingetje doen, beetje zwemmen, spelen met de kids, beetje snorkelen, even plonsen in het zwembad, nog een drankje, nog wat spelen met de kids, verder lezen (best een drukke dag als je het zo neerschrijft J )

En vooral heel veel bezig zijn met elkaar.
En nog wat snorkelen tussen het koraal dat op amper 20 meter van het strand is.

Soms moet je maar vijf meter wandelen of je komt al enkele van Nemo’s vriendjes tegen. Wonderbaarlijk mooi en mega fascinerend, die onderwaterwereld.

Mina en Viggo zijn nog wat te bang om te snorkelen, daarom deze ochtend een trip gemaakt met een boot waarvan een stuk van de onderkant in glas is. Zodat ze ook een beetje een snorkel-ervaring zouden kunnen hebben.

Toen we een eindje van de kust waren, stopte onze begeleider de boot en riep enthousiast uit dat hij een dolfijn gezien had, “A big one !”.

Kim en ik stonden net letterlijk op het punt om in het water te springen en te gaan snorkelen, dus wij in de wolken.

Tot de brave man riep:”Wait, it’s no dolphin !”

“It’s a whale”, zei Kim, want het dier kwam in de verte even boven water en was echt veel te groot om een dolfijn te zijn.

En toen zagen we een hele grote vin boven water uisteken en recht op ons afkomen…

“It’s a wild shark” riep de schipper opgewonden uit.

Het waren er zelfs twee.

De beesten van vier en een halve meter kwamen recht op on af zwemmen.

‘Jaws’ (nog steeds één van de beste films aller tijden) flitste door mijn hoofd.

Ik hoorde de muziek er al bij…

De twee haaien bleven kaarsrecht naar ons toe zwemmen…zonder te stoppen.

Ze doken onder onze boot, voelden met hun snuit vlak langs de rand, cirkelden dan nog eens rond en langs ons (op minder dan een meter) en waren dan weer weg.

Onze schipper was heel enthousiast. “Wild shark, very, very big mouth.” Zei hij. Wij ook enthousiast, maar de zin om te snorkelen was toch wel even weg.

“Was dat een haai?” vroeg Mina.

“Bijten haaien ?” vroeg Viggo.

“They won’t bite. You can try to swim with them’ zei de man.

Maar toch… De ontmoeting was te indrukwekkend. Wat een enorme kolos. En wat een onwaarschijnlijk krachtige uitstraling.

Dus nog wat rond gevaren en dan weer naar het strand…waar je vlakbij ook heerlijk kan snorkelen.

En genieten van elkaar. Want dat doen we hier met volle teugen.

Pusma en Olina

Onze nieuwe dikke vriendinnen, twee reusachtige olifanten. 'Weg met de kids' betekent 'dingen doen die de kids leuk vinden' zoals een rit op de rug van een olifant. Mama en papa hadden zeer aan hun achterwerk, maar de kids vonden het geweldig. Pusma en Olina zijn twee van de dertig olifanten die wonen in het Elephant Safari Park, dat gerund wordt door een 'would-be' Crocodile Dundee en er evenveel 'safari' uitziet als Bellewaerde. Het is een plek waar je jezelf 100% toerist voelt. Eerst zijn er de olifantenmenners die in een soort gevangenisplunje rondlopen en de hordes kirrende toeristen kunnen missen als tandpijn, vervolgens zijn er die dertig kolossen, die wanneer ze geen dienst doen als attractie, met hun poot aan een ketting van een goeie twee meter vastliggen. Dat vond ook Mina zielig: "Ik ga buiten het park een plakaat zetten waarop staat dat de olifanten nooit meer aan een ketting mogen".
Na de rit mochten de kindjes hun Pusma en Olina bamboetakken voederen, en dat was het echte hoogtepunt. Mina kon er niet genoeg van krijgen, net als de olifanten, die zo'n 400 kg per dag verorberen. Ik denk dat Mina toch wel bijna 200 kg voor haar rekening heeft genomen. Mina en Olina waren onverzadigbaar en werden vriendinnen voor het leven.
Toch ook goed kunnen lachen met de twee Japanse meisjes, die op het gevaar af van hun olifant te donderen of een vingertje te verliezen, toch steevast met beide handen het peace-teken maakten op élke foto, zowel op als naast olifant.

Vanavond nog een voorstelling Legong Dance bijgewoond. Je weet wel, zo'n ceremoniële dans waarbij de dansers met uitpuilende ogen heen en weer kijken, hun vingers en tenen krullen en in een geconstipeerde houding staan. Dit alles op een monotoon tsjingel-tsjangel deuntje, maar wel prachtig uitgevoerd. Vooral Mina vond het geweldig en stond de dansers na te apen. Zowel mama, papa als kindjes zijn ditmaal wel aan hun trekken gekomen!

Kim

Avontuur op de fiets

Een nieuwe dag, een nieuw geluid...dat van de stilte...dacht ik toch.  Want daar waren ze al snel weer: de hanen. Het zit er hier werkelijk vol van. En 's ochtends vroeg beginnen ze te roepen naar elkaar (later op de dag ontdekten we dat ze hier veel hanengevechten houden en het bloed offeren, vandaar dus al die beesten) Ik laat het niet aan mijn hart komen. Geen reden om te stressen. Zeker niet als je slaapt (met twee ogen open).
Viggo was rond half zeven bij ons gekropen en onmiddelllijk verder in slaap gevallen. Het was gisteren ook half twaalf eer hij sliep - onder luid protest en een heuse stakingsactie: "ik wil niet slapen, ik wil naar huis." En daar stond meneertje, trost met zijn benen wijd, zijn borst vooruit en zijn armen gekruist. "Ik ga niet slapen". En hij weet ondertussen dat hij ons kan pakken met het zinnetje "ik wil naar huis", want eigenlijk heeft hij hier heel veel lol. Dat heeft hij vandaag stiekem een paar keer bekend aan mij. Hij vindt vooral het zwemmen leuk, want dat kan hij nu alleen, met zo'n grote drijfbare worst en zijn zwemvestje aan, watertrappelt hij rond dat het een lieve lust is. Omdat het laag seizoen is zitten we hier helemaal alleen in het hotel. Overdag komen enkele voorbijgangers of wandelaars iets eten of drinken, maar dat is het dan ook. Dus hebben de kids het zwembad helemaal voor hen alleen. Wat een feest.
Mina vond gisteren de wandeling ook geweldig. Ze kon heerlijk 'op haar paard' langs het smalle paadje tussen het grote gras de heuveltjes op en af galopperen.
Maar daar stond hij dus gisteravond laat: Viggo on strike ! Enkel het gekleurde sjaaltje ontbrak. En het scheelde niet veel of hij liep rond te schreeuwen: tous ensemble, tous ensemble, hei hei hei !
De staking werd met zachte doch dwingende hand door de ordetroepen opgebroken. De vermoeidheid sloeg toe en even later lag hij in dromenland.
Maar deze ochtend om 8u was er eentje heel erg moe. Om negen uur kwam een gids ons oppikken voor een bicycle tour.
Aan tafel waren ze alletwee nog licht humeurig, in de auto op weg naar de fietsen een beetje verlegen, maar daarna werd het beetje per beetje beter. Zeker toen ze zagen welke coole kinderfietshelmen ze hier hebben (al werden die al snel heel erg warm en gingen ze uiteindelijk ook uit).

De fietstocht was geweldig. Langsheen prachtige landschappen en rijstvelden, doorheen kleine dorpjes. Onze gids (Gede) die mee was gaf super veel uitleg. We stopten vaak en gingen tot bij de mensen die in de rijstvelden aan het werken waren, waar hij het kweekproces uitlegde. Mina wou foto's van de korrels om over te kunnen vertellen en te tonen aan haar juf. We zagen mooie tempels (bijna elke familie heeft zijn eigen tempel) en gingen binnen bij een smid die messen maakte. Mina en Viggo keken in stilte met grote ogen naar het ijzer dat gesmeed en bewerkt werd. Nog wat snoepjes en drankjes gekocht bij een lokaal mini-winkeltje en de lokale kids op snoep getrakteerd en iedereen was blij. Mina gaf nog een ballon aan een jongetje en iedereen zelfs in de wolken.

opvallend ook hoe vriendelijk de mensen hier zijn. En hoe vaak de kindjes hello roepen naar je. Ze vonden ook kleine Viggo met zijn helmpje achterop de fiets heel grappig.

De 'downhill'-bycicle ride was een succes. enige bemerking. Om 'downhill' te fietsen moet je eerst 'uphill' gaan. En hoe doe je dat ? Simpel: met de fiets. Effe lekker zweten, puffen, stoppen, afzien en weer stoppen en onze gids Gede die steeds zegt: '5 more minutes and then downhill'. Gelukkig was wat we te zien kregen zo mooi dat niets ons kon tegen houden. En na iets meer dan een uur zoefden we downhill naar beneden.  

De kindjes waren moe (Mina heeft een dutje downhill gedaan), maar behoorlijk tevreden. Terug naar het hotel, een laten lunch en een siësta (voor allemaal). En daarna weer plonsen. Opnieuw feest !
De kids hebben vanavond ook skype ontdekt. Vonden ze wel een beetje vreemd zo praten via de computer. Viggo wou al direct naar tante Debby vertrekken.
Vanavond wel opnieuw behoorlijk wat tijd eer kleine Viggo zijn oogjes dicht wou doen, maar een nieuwe stakingsuitbraak zat er niet mee in. Iedereen blij, vooral mama en papa die heerlijk nagenieten met een ijskoud pintje op de het terras van hun kamer.

Morgen opnieuw vroeg op stap en een grote dag voor de kids: een tocht waar ze al maanden over spreken en dromen, op de rug van een olifant !
Benieuwd of onze twee (b)engeltjes met een (soms wel heel) grote mond en een (soms wel heel) klein hartje het zullen aandurven als het zo ver is.
Michel

toemaatje: Mina's foto-portret-kunsten

Gekukel

Gisterenavond aangekomen in Bali. Het geluid van drilboren en werfmannen is vervangen door het vocale talent van exotisch en minder exotisch ("Wat is dat 'gekukel'", waren Viggo's woorden vanmorgen) pluimvee, insecten allerhande en op het gehoor ondefinieerbare diersoorten 'tout court'. Toen we gisteren toekwamen in ons hotel 'Klub Kokos' even buiten Ubud was het al donker.  Hoe geweldig was het om vanmorgen de gordijnen open te trekken! Rijstvelden! (en pal in 't midden dat kippenhok natuurlijk).

Verder een lazy dag met toch enkele mijlpalen: Viggo zwemt alleen! Mijn eerste -ik lees alleen boeken op reis- boek is uit! De aftersun is uit de rugzak opgediept en kids spreken hun eerste woorden Balinees! Ook de Balinezen zijn compleet gek van kinderen. Ze kregen vandaag zelfs elk een banaan toegestopt (‘t kan ook zijn dat de lieve dame hen hield voor twee makak-apen uit het naburige reservaat hier. Ze waren ook wel aan elkaar aan het trekken en hangen op ‘t bewuste moment.)

Verder gedragen Mina en Viggo zich, sinds ze samen slapen,  meer en meer als een getrouwd koppel. Mina klaagt dat Viggo te lang ligt te tetteren en Viggo klaagt dat hij niet kan slapen door Mina haar gesnurk en getutter. Toen ik daarnet even bij hem lag (meneer ‘jetlag’ van amper drie raakt voorlopig ‘s avonds moeilijk in slaap) wees hij me geërgerd op het lawaai dat Mina met haar tut maakt.  De bron van ‘t storend geluid was echter helemaal  Mina niet (die was haar rubberen troost en toeverlaat in haar slaap al kwijtgespeeld),  maar een exotisch diertje dat hetzelfde ‘tutgeluid’ als Mina maakt! Een papegaaitje?

Morgenvroeg de fiets op en downhill (belangrijk detail) door de rijstvelden!

Maar eerst nog een flesje Bintang soldaat maken!

Kim


Nog een toemaatje: Vigoo's 'gekke bekken'-parade met achtereenvolgens:
bang - triest - blij - boos

Kuala Lumpur...één grote bouwwerf

7u45 lokale tijd geland in Kuala Lumpur. Het is hier 7u later dan in België.

Aanschuiven bij de douane en dan met de snelle express-trein naar KL Sentral en vervolgens naar het hotel, dat vlakbij de beroemde Petronas Towers (415m !)  ligt.
Eerste indruk: hier wordt overal quasi non-stop gebouwd. Op de site van ons hotel staat een foto van het zwembad met zicht op de tweeling-torens. Dat zicht is er nog steeds, alleen staat er nu een toren under construction voor. Overal hoor je continu het lawaai van bouwwerven en reizen de torengebouwen als paddestoelen uit de grond. Wel een indrukwekkend zicht

Voor ons is het vooral bekomen en aanpassen. Daar hebben we gelukkig het zwembad voor (op de 22ste verdieping - echt àlles is hier in de hoogte) en het lekkere eten dat je overal vind. Alles op 't gemak. veel doen we niet, leuk is het wel. Viggo en mama hebben deze middag nog wat bijgeslapen. Papa en Mina zijn op stap geweest: Onderwaterwereld, park, lekker eten,... Dat laatste vind je hier aan de lopende band. Mina is nu al verzot op noedelsoep. Viggo amuseert zich maar moet alles nog wat zien te plaatsen. "Wanneer gaan we naar huis ?" vroeg hij deze ochtend. Euh...half december, voor zover hij dat snapt.

Morgen met het vliegtuig naar Bali, en vanaf dan alles lekker rustig op tempo van de kids. We verblijven vanaf dan overal minstens vier nachten op een zelfde plek. En er staan nog heel wat strandjes op het programma. Aan de gastvrijheid hier zal het niet liggen. Maleisiërs zijn echt verzot op kinderen. Mina en Viggo krijgen overal en van iedereen aandacht, lachjes en zoentjes toegeworpen.

Enig minpunt tot nu: de overstromingen hebben dit weekend ook toegeslaan in het zuiden van Thailand (kijk maar naar een filmpje op deredactie.be) op plekken waar wij heen willen gaan. En het ziet er niet naar uit dat het onmiddellijk gaat stoppen. Afwachten is de boodschap. Dat staat normaal gezien pas over drie weken op het menu. En hopen dat we de plannen niet moeten aanpassen.