Sinds gisteren zijn we terug in Kuala Lumpur, onze laatste stop vooraleer we richting huis vliegen. 6 weken terug waren we hier ook al eens en dat moment lijkt nu mijlenver weg.
Mijn bezoek aan de stad Kuala Lumpur beperkt zich, net als de vorige keer, tot een shopping mall. Ditmaal wel een exemplaar met ettelijke verdiepingen meer. Toen we daarnet gezwind in de taxi (teksi) sprongen met de vraag ons aan 'Time Square' te droppen, hadden we verwacht op een groot plein (mét terrasjes, fonteinen en tralala) uit te komen. No way, Time Square is hier een reusachtige mall van tien verdiepen met een oost-,west- en middenvleugel. Shop till you drop (liefst niet van het tiende!) dus. Gelukkig hebben onze twee kleutertjes daar een stokje voorgestoken! Er liep een man verkleed als een gigantische 'Ben Tien'- pop rond en Mina die als de dood is voor verklede kindervrienden, kon Time Square niet snel genoeg uit zijn.
Tussen de sky buildings hier mis ik nu al Bali. De kleuren, de kleine offers voor elke deur, het monotone gamelan deuntje overal, de goedlachse mensen. Toen we eergisteren in Sanur waren, zag het strand weer zwart van de mensen. Er was weer een 'big hindoe ceremony' aan de gang. Galungan, een groot feest dat de Balinezen om de 6 maand of 210 dagen vieren. De straten zijn versierd met lange bamboestokken, de kleine offergaven zijn vervangen door prachtige creaties gemaakt van bananenbladeren, mensen dossen zich feestelijk uit (allen in sarong en de mannen met hun hoofdservetje) en lachen je precies nog meer dan anders toe.
Bali ademt Hindoeïsme in en uit. Altijd zie je wel iemand met een grote schaal vol offergaven en rokende wierookstokjes, want er wordt meerdere malen per dag een offer gelegd op diverse plaatsen in en rond de huizen en tempels. Altijd zie je wel een kolonne mensen in feestkledij en met schalen vol offers langs de straat op weg naar een ceremonie. Eénmaal droeg zo'n kolonne een draagberrie met een dode met zich mee, hun stemming even feestelijk en uitgelaten. Het Hindoeïsme in Bali vraagt veel van de mensen, ook letterlijk want ze moeten één derde van hun inkomen investeren in hun geloof. Maar Ketut uit Ubut vond dat deze investering wel loont want dankzij hun geloof worden ze een beter mens, hebben ze een zuiver geweten en kennen ze een voorspoedige reïncarnatie. Doordat heel wat (dagdagelijkse) momenten gekoppeld zijn aan een offer of ceremonie is het niet evident om een klare kijk op het Hindoeïsme te krijgen. Het Balinees Engels van onze gidsen ('spacy sauce', 'coffee with milik' en 'no promplam') maakte de gegeven informatie ook niet altijd even zonneklaar! Maar ik moet toegeven dat dit geloof op het eerste zicht aanlokkelijk oogt en klinkt en kan me goed inbeelden dat er reizigers zijn die na een bezoek aan Bali als 'Hindoe' terugkeren! Gene paniek, onze sarongen zullen dienst doen als tafelkleed, maar toch...
Ondertussen doen de kindjes een middagtukje want onze vlieger vertrekt om 12u vannacht en is Shel solo richting shopping mall getrokken (er is een apple shop, help)!
Tot binnenkort!
Kim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten