En we gaan nog niet naar huis!

De voorbije dagen in Ubud waren de moeite. We zijn écht brave toerist geweest: tempels bezocht, souvenierwinkels afgeschuimd, naar het Bali Birdpark geweest, de restauranttips van de Trotter gevolgd … 

In het hotel waar we verbleven werkt een ijverige gast ‘Ketut’, die naast zijn job als kok, ook nog een winkeltje met batikstoffen uitbaat én gidsarrangementen aanbiedt. Met hem hebben we de bron van Tirta Empul en de Gunung Kawi tempel bezocht. Vaste kost voor toeristen want indrukwekkend mooi. Ook die aanstellerige Hollander, aan wie we dachten ontsnapt te zijn in Lembogan, verscheen plots vanachter een versierd deurtje in Tirta Empul “Hallow! Da’s ook toevallig hé!” 

Eergisteren zijn we op Gili Trawangan gestrand, het grootste van de drie Gili eilanden voor de kust van Lombok. Gili Trawangan staat bekend voor z’n party’s en trekt jonge backpackers aan (wij dus!). Het gebed (géén gekukel meer) dat ‘s morgens vroeg vanop de minaret wordt omgeroepen, zal wel wat houten koppen kraken, vrees ik! Wij verblijven aan de noordkant van het eiland, waar het heerlijk rustig is. Haal ‘paradijs’ voor ogen en je hebt een idee waar we ons nu bevinden.

Ook bij de plaatselijke bevolking van Lombok valt Viggo in de smaak. Hij wordt nog steeds meerdere malen per dag benaderd en er worden verwoede pogingen ondernomen tot ‘kopke aai’ of ‘kinneke krab’. Zonder resultaat echter want hij bedient zich nu van de schildpad-techniek: kop en poten intrekken totdat z’n belagers met het nodige “Oooowwww, he doesn’t like me, he’s afraid” afdruipen. En daar staan ma en pa dan te blinken met hun verwoede pogingen om met de locals te ‘bonden’!

Met zo’n reusachtige zeeschilpad kwamen we trouwens vandaag oog in snorkel te staan! De kolos was gezapig aan ‘t happen tussen de koralen. Naast the wild shark toch wel een hoogtepunt binnen onze prille snorkelhistorie. Ook hier kan je vlak voor de kust, op slechts enkele meters in zee, naar hartelust snorkelen en de meest fantastische vissen en koralen bewonderen. Dit zal ik straks echt missen!

Verder hebben Mina en Viggo een nieuwe, zéér vervelende sport ontdekt: mama haar zwembroek aftrekken. Helemaal vervelend als je bedenkt dat Lombok islamitisch is en de dames hier gesluierd het water induiken. Het betert er niet op want Mina haar nieuwe foto pose is de ‘pistolet-look’ (zie toegevoegd exemplaar). De vrieskou aan het thuisfront zal deze gewoonte wel de kiem in smoren. Maar ik houd toch een beetje m’n hart vast voor de komende kerstkiekjes… én de klasfoto! Verder zeggen ze nog steeds elk gemiddeld 20 keer per dag ‘kaka’ en blijven ze het élke keer een even goeie mop vinden. Gelukkig zeggen of doen ze even vaak iets dat écht grappig is. Viggo zijn “Kualala Lumpur” blijft één van m’n favorieten. Hij krijgt het maar niet juist gezegd.

Mina ontpopt zich hier tot de plaatselijke Brigitte Bardot door zich het lot van elke zwerfkat aan te trekken. En er lopen er hier wat rond!  Op Gili Trawangan is geen gemotoriseerd  vervoer toegestaan en gebeuren alle verplaatsingen met de fiets of met paard en kar. Wederom een hoogtepunt voor onze dierenvriendin! Vandaag heb ik haar wel aan de man moeten brengen dat ze het bezoek van de Sint op school zal missen. Aangezien Sint bij hen met een écht paard langskomt, waren er even traantjes. Maar we doen wel ons best om dagelijks meerdere Sint evergreens te zingen om toch een beetje in de sfeer te blijven! "Zie ginds komt de kaka uit kaka weer aan..." en hup daar gaan we weer! 

Sheltje is ondertussen met meerdere bintangs in z’n botten gaan slapen, dus morgen komen er ook wat fotootjes bij!

Kim

Recht van Antwoord van Sheltje:
Het gaat hier om 3 blikjes Bintang (het bewijsmaterial staat nog op ons terrasje hier), én om een vader die voor één keer wel vroeg gaat slapen :)