En we gaan nog steeds niet naar huis

Bijna 6 weken lang glijdt de tijd voorbij. Elke dag opnieuw. Traag en op het gemak. Ik weet al een hele poos niet meer welke dag we ‘vandaag’ zijn, laat staan welke datum.

Eergisteren was het sinterklaas (dat bedacht ik de dag nadien). Al hebben we wel lang geleden met onze koters afgesproken dat we de sint zouden vragen wat langer in België rond te hangen. Tot we terug thuis zijn (12 dec). Dat hebben Mina en Viggo zelfs officieel gevraagd in de brief die we vorige week naar de goedheilig man gestuurd hebben.

Grappig hoe onze reis tot nu toe verlopen is, in vergelijking met hoe we ze lang geleden voorstelden: onze kids die ondergedompeld zouden worden in een vat vol cultuur en levenservaringen. Dat was het op een zekere manier ook. Maar toch anders dan vooraf (op dat moment) gedacht.

Wij komen van een gejaagd en stressvol leven opeens in een leven zonder zorgen terecht. Bij Mina en Viggo loopt hun leventje veeleer door. Met dat verschil dat ze nu aan de andere kant van de wereld zitten. Ze missen wel hun vriendjes en hun vertrouwde plekjes maar ze maken niet de overgang naar een ‘oef, en nu eindelijk rust !’-situatie.

Viggo is hier ondertussen echt op zijn hoede wat betreft zijn populariteit. Precies een echte rock-ster. Gisteren stond er langs de kant een hele bende vrouwen te lachen. Ze hadden hem nog niet in de gaten. Maar toch verstopte hij zich al onmiddellijk achter mama. Uit voorzorg om niet weer overdreven aanbeden en geknuffeld te worden.

(eergisteren was er nog een man die in zijn wang kneep, ‘ouchiekouchie’-gewijs. ‘Die meneer mag niet in mijn wang knijpen. Dat mag je niet doen’, zei meneertje rock-ster boos).

Deze avond was hij toch weer een klein beetje triest (vooral van de vermoeidheid eigenlijk). ‘Ik wil naar huis, naar Gent’, snikte hij. Da’s ondertussen al weer een paar weken geleden dat hij dat nog zei. Of ‘t is te zeggen: gisterenavond kwam het al eens aan bod tijdens een (voor ons toch) heerlijke en hilarische situatie.

We gingen op zoek naar een restaurantje. Mama en papa wandelen dan het liefst op het strand (dat niet zo ver loopt), langs de zeelijn. Mina wou liever langs de ‘straat’ lopen: het aarden weggetje dat vlak voor het strand loopt, waar de resto’s langs te vinden zijn. Mama en papa hielden voet bij stuk (want de zon ging onder en dat was toch o zo mooi). Dus liep Mina mokkend weg en ging wat verder op het strand zitten. En Viggo volgde (voor zijn zus springt hij altijd in de bres). Ik liet ze even doen, zag ze vanalles bekokstoven en ging na een tijdje bij hen zitten.

‘Wij zijn boos’, zei Mina.

‘Ja, wij zijn boos !’ vulde Viggo onmiddellijk aan.

‘Waarom ?’ vroeg ik

‘Ik wil langs de straat lopen en ik mag niet. En Viggo wil naar Gent, en hij mag ook niet !’ was Mina’s antwoord.

‘Ja, ik mag niet.’ brieste Viggo.

Wij strike van het lachen.

Er volgde een kleine onderhandeling waar ze in België en punt aan kunnen zuigen, en het probleem was opgelost.

Mina en Viggo weer overgelukkig, wat ze 99 % van de tijd zijn.

Voor Mina is Gili Trawangan trouwens een waar paradijs. Het loopt er bomvol katten (ze spreekt ondertussen al de kattentaal, zegt ze) en het enige vervoersmiddel (naast de fiets) is een karretje dat door een paardje getrokken word (een cidomo). Daar heeft ze al eens zelf mee mogen sturen (voor enkele meters). De grootste dierenvriend ter wereld weet hier soms niet meer naar welk dier ze eerst moet kijken.

Wat alleszins vast staat is dat Mina en Viggo gedurende de laatste weken echt wel dichter naar elkaar gegroeid zijn. Op het strand kunnen ze uren fatasiespelletjes met elkaar spelen, zonder noemenswaardige conflicten. In dat opzicht is het zeker een goede keus geweest om de reis op hun tempo aan te pakken. En overal minstens 4 dagen te blijven. Zo hadden ze iedere keer een beetje een vertrouwd plekje, een eigen huisje als het ware (lees: hotelkamer). Waar ze alles kenden en zich op hun gemak voelden.

Het voordeel van zo lang weg te zijn is dat het einde niet naar of teleurstellend overkomt (nu toch niet). Wij hebben niet het gevoel van shit het is gedaan. Dat komt omdat de tijd echt voorbij gegleden is. 

Wij hebben meer het gevoel van: nog enkele dagen en dan zijn we weer in ons vertrouwde plekje.

Het zal wel wat wennen en aanpassen worden. Maar dat lukt ongetwijfeld wel.

Morgen terug naar Bali.

Overmorgen naar Kuala Lumpur

Zaterdagnacht naar Rome. En zondachochtend naar Brussel.

En dan naar Gent.

Waar het dit weekend weer wat zachter weer zal zijn.

En waar de kerstmarkt staat.

Weeral feest.

Michel